خسته شده بودم از این همه پراکنده نوشتن. دارم سعی میکنم همه وبلاگ هامو یک جا جمع کنم. دیدم اینجا هم که صاحب اصلیش نیست. از نوشته های خودم برونریز گرفتم و ریختم رو وبلاگ مینیمال خودم : آنجا که خانه ام نیست

آدم وقتی پریود میشه چه طوری دعا کنه؟ نه روزه میشه‎، نه نماز میخونه، واسه قرآن خوندن محدودیت داره، نه اجازه ورود به مسجد رو داره‎، نه …. به کل تعطیله دیگه

پ.ن. و ‏
این پست ‏

اونايي كه در گودر وبلاگ مينويسند
اونايي كه گودر رو با فرندفيد اشتباه گرفتند

يه مثل هست كه ميگه : بلاك كن قبل از اينكه بلاكت كنن

کافر همه را به کیش خود پندارد

پ.ن. آخر نفهمیدیم کی این وسط انقلاب کرد؟ این وریا میگن اون وریا، اون وریا میگن این وریا؛ حالا کار کدوم پریاست، الله و اعلم

یه اصل هست که میگه تمام افکار و حدسیات ما درست است مگر اینکه خلافش ثابت بشه

یه مثل هست که میگه : وقتی یکی ازت پرسید مخاطب فلان فیدت کی بود بهش بگو تو نبودی، که ضایع بشه

پ.ن. تا باشه فضولی نکنه، تا باشه مخاطب خاصت اون نباشه

تا اطلاع ثانوی همه رو از قلبم بیرون و درش رو قفل کردم و کلیدشو انداختم دور.

وقتی بهش نزدیکی به این فکر میکنی که اون بهترین آدم روی زمینه، حتی یه لحظه دوری ازش هم واست سخته.

وقتی به دلایلی ازش دور میشی تازه میفهمی هنوز هستند آدمایی که بهتر از اون باشن. اینه که هر روز از هم دور و دورتر میشین

پ.ن. مواظب باش هیچ وقت منو از خودت دور نکنی

+ دیگه ترشیدی؛ وقتشه ازدواج کنی.

- من که هنوز سنی ندارم!

+ خوب بزرگی که به سن نیست به عقله. عقل تو هم که ترشیده!